Lichwa (ribā)

Lichwa (ribā) to wszelkie naliczane odsetki. W islamie jest to surowo zabronione ze względu na szkodę i niesprawiedliwość, jaką ze sobą niesie.

Są różne rodzaje lichwy, jednak najpoważniejszą i najgorszą z nich są odsetki od pożyczek i długu. Dotyczy to jakiejkolwiek dodatkowej kwoty ponad kwotę zadłużenia w transakcjach nie związanych z handlem towarami pomiędzy stronami (czyli w transakcjach dotyczących pożyczania gotówki).

 Każda pożyczka czy dług, od których pożyczający pobiera odsetki, jest formą lichwy (ribā). .

  • Ribā przy długu

To dodatkowa kwota dopisywana do zadłużenia w przypadku, gdy dłużnik nie jest w stanie terminowo spłacić pożyczki.

Przykład: Saʿῑd pożycza od Chalida 1000 dolarów i obiecuje mu, że odda za miesiąc. Jednak okazuje się, że po miesiącu nie jest w stanie spłacić długu. Wówczas Chalid, ustala, że albo Saʿῑd spłaci natychmiast cały dług bez żadnych dodatkowych kwot, albo odda mu za miesiąc 1100 dolarów. Gdyby jednak za miesiąc znów nie był w stanie zapłacić tej kwoty, Chalid odroczy mu spłatę o kolejny miesiąc pod warunkiem, że Saʿῑd zapłaci 1200 dolarów.

  • Ribā przy pożyczkach

W tym rodzaju lichwy osoba bierze pożyczkę od innej osoby lub w banku, ustalając przy zawieraniu umowy, że pożyczkobiorca musi płacić pożyczkodawcy roczne odsetki w wysokości, dajmy na to, 5% od kwoty pożyczki. Obie strony zgadzają się na to w chwili podpisania umowy.

Przykład: Ktoś chce kupić dom wart 100.000 zł, ale nie ma wystarczającej kwoty, więc bierze z banku pożyczkę w wysokości 100.000 zł pod warunkiem, że zwróci bankowi 150.000 zł, spłacając w miesięcznych ratach przez okres pięciu lat.

Ribā jest w islamie surowo zabroniona i jest jednym z najcięższych grzechów, jeśli pożyczka wiąże się z odsetkami. Nie jest ważne, czy jest to pożyczka inwestycyjna na sfinansowanie działalności gospodarczej lub firmy produkcyjnej, czy na zakup rzeczy wartościowej, takiej jak dom czy nieruchomość, czy też na cele osobiste.

Jednakże nabycie towarów na raty w cenie wyższej niż cena obowiązująca przy płaceniu gotówką nie jest postrzegane jako rodzaj lichwy.

Przykład: Ktoś ma wybór pomiędzy zakupem urządzenia kuchennego za 1000 zł jeśli płaci gotówką lub za 1200 zł przy rozłożeniu na miesięczne raty, płacąc co miesiąc po 100 zł właścicielowi sklepu, w którym kupuje to urządzenie.