Miłosierdzie (Niektóre z aspektów życia Proroka r i jego wspaniałe cechy moralne)

Niektóre z aspektów życia Proroka r i jego wspaniałe cechy moralne

Prorok r miał najlepsze zasady moralne spośród wszystkich ludzi.

Prorok r był wzorem pod względem moralności. Koran określa jego charakter jako wspaniały, a w najlepszy sposób oddała to jego żona, ‘Ā’isza, która powiedziała: „Jego charakterem był Koran” (Musnad Aḥmad: 24601; Ṣaḥῑḥ Muslim: 746). To oznacza, że wdrożył on w życie wszystkie wspaniałe nauki Koranu.

Miłosierdzie

  • Prorok r powiedział: „Miłosierny [Allah] okazuje miłosierdzie temu, kto okazuje je innym. Okazujcie miłosierdzie tym na ziemi, a Ten w niebie okaże je wam” (Sunan At Tirmidῑ: 1924; Sunan Abu Dāłūd: 4941).

Jego miłosierdzie przejawiało się w wielu aspektach, między innymi:

Miłosierdzie wobec dzieci

  • Pewien beduin przybył kiedyś do Proroka r i rzekł: „Ty całujesz swoje dzieci? My ich nie całujemy”. Prorok r odrzekł: „Czyż ja mogę umieścić miłosierdzie w twoim sercu po tym, jak Allah je z niego usunął?” (ṢaḥῑḥAl-Buchārῑ: 5652; ṢaḥῑḥMuslim: 2317). Innym razem pewien mężczyzna zobaczył, jak Prorok r całuje swego wnuka, Al Ḥasana ibn ‘Ali, i powiedział do niego: „Mam dziesięcioro dzieci, ale nigdy nie pocałowałem żadnego z nich”. Prorok r rzekł do niego: „Kto nie okazuje miłosierdzia innym, temu nie zostanie okazane miłosierdzie”. will not be shown mercy.” (Saheeh Muslim: 2318)
  • Raz podczas modlitwy trzymał on na rękach swoją wnuczkę, Zajnab, i kładł ją delikatnie gdy wykonywał pokłon (Ṣaḥῑḥ Al Buchārῑ: 494; Ṣaḥῑḥ Muslim: 543).
  • Jeśli w czasie wykonywania modlitwy usłyszał płacz dziecka, a matka dzieka uczestniczyła w modlitwie, skracał ją, aby matka mogła zająć się dzieckiem. Abu Qatāda t przekazał, że Prorok r powiedział: „Kiedy rozpoczynam modlitwę, zamierzam uczynić ją długą; jeśli jednak słyszę płacz dziecka, skracam ją, ponieważ nie chcę, by jego matka się męczyła” (Ṣaḥῑḥ Al Buchārῑ: 675; Ṣaḥῑḥ Muslim: 470).

Miłosierdzie wobec kobiet

Prorok r zachęcał swych Towarzyszy, by dbali o córki i dobrze je traktowali. Mówił: „Ktokolwiek utrzymuje dziewczynki i dobrze je traktuje, dla tego będą one tarczą chroniącą go przed Ogniem” (ṢaḥῑḥAl Buchārῑ: 5649; ṢaḥῑḥMuslim: 2629).

Podkreślał też, że należy szanować prawa kobiet i dobrze dbać o żony oraz mieć dla nich wyrozumiałość. Nakazał muzułmanom wzajemnie się do tego zachęcać, mówiąc: „Traktujcie kobiety dobrze” (Ṣaḥῑḥ Al Buchārῑ: 4890).

Dał on doskonały przykład uprzejmości wobec rodziny. Pewnego razu usiadł obok wielbłąda i podstawił swoje kolano, aby Safija ~ , jedna z jego żon, oparła na nim swą stopę i mogła łatwiej wsiąść na wielbłąda (Ṣaḥῑḥ Al Buchārῑ: 2120).

Kiedykolwiek jego córka, Fatima ~ , przychodziła go odwiedzić, wstawał on i witał ją, chwytał ją za rękę i całował oraz sadzał ją tam, gdzie sam siedział (Sunan Abu Dāłūd: 5217).

Miłosierdzie wobec słabych

  • Prorok r nakazał ludziom, by wspomagali finansowo sieroty i dbali o nie: „Ja i ten, który dba o sierotę będziemy tak w Raju” ‒ powiedział, złączając palec wskazujący i palec środkowy (Ṣaḥῑḥ Al Buchārῑ: 4998).
  • Przyrównał tego, kto opiekuje się wdową lub biedakiem do żołnierza walczącego w sprawie Allaha, albo do ktoś, kto modli się całą noc bez rozleniwienia i pości ciągle, nigdy nie przerywając postu” (ṢaḥῑḥAl Buchārῑ: 5661; ṢaḥῑḥMuslim: 2982).
  • Powiedział, że życzliwość wobec słabych i dbanie o ich prawa jest przyczyną zyskania zwycięstwa Allaha nad wrogami oraz powiększenia środków do życia: „Pomóżcie mi znaleźć słabych, gdyż to dzięki nim macie zwycięstwo oraz zaopatrzenie” (Sunan Abu Dāłūd: 2294).

Miłosierdzie wobec zwierząt

  • Prorok r zachęcał ludzi, by obchodzili się delikatnie ze zwierzętami i ostrzegał, by ich nie krzywdzili i nie obciążali bardziej, niż są w stanie unieść. Powiedział on: „Allah zalecił dokładność we wszystkim. Dlatego jeśli zabijacie, zabijajcie dobrze, i jeśli zarzynacie, zarzynajcie dobrze. Niech każdy z was naostrzy swe ostrze i zaoszczędzi cierpienia zwierzęciu, które zarzyna” (ṢaḥῑḥMuslim: 1955).
  • Kiedyś zauważył on kopiec mrówek, który został spalony. Spytał: „Kto podłożył tu ogień?” Jeden z jego Towarzyszy odpowiedział: „My”. Odrzekł potępiająco: „Nikt nie może karać ogniem, z wyjątkiem Pana ognia” (Sunan Abu Dāłūd: 2675).