Misleiding door onwetendheid en onzekerheid (Gharar)

Misleiding door onwetendheid en onzekerheid (Gharar)

Een contract dat gebaseerd is op onzekerheid en onwetendheid (gharar), is een contract dat een bepaalde mate van risico of misleiding bevat. Dit leidt zeker tot meningsverschillen en geschillen tussen de contractuele partijen of zorgt ervoor dat één partij de andere zal benadelen.

Islam heeft dit soort contracten ten strengste verboden zodat de weg naar geschillen en alle vormen van onrecht afgesneden worden. Zelfs als het een acceptabele praktijk is onder de mensen, is het verboden verklaard door islam, want de Profeet r heeft handel verboden met misleiding door onwetendheid. (Sahieh Muslim: 1513)

Voorbeelden van verkoopcontracten met misleiding door onwetendheid:

  1. Fruit verkopen voordat het rijp of gereed is om geplukt te worden. De Profeet r heeft de verkoop van dadels verboden tot hun nut duidelijk is geworden en tot ze geschikt zijn om gegeten te worden. Er is namelijk een kans dat ze bederven of nooit rijp worden.
  2. Een bepaalde som geld betalen om een doos aan te schaffen zonder dat je weet of de inhoud waardevol of waardeloos is.

Omstandigheden waaronder gharar (onwetendheid en onzekerheid) het contract kunnen beïnvloeden:

Onwetendheid en onzekerheid (gharar) kunnen het contract alleen beïnvloeden en het ontoelaatbaar maken, als het contract er een grote hoeveelheid van bevat en als het samenhangt met het onderwerp van het contract.

Daarom mag een moslim een huis kopen zelfs als hij zich niet bewust is van zaken zoals de materialen die gebruikt worden bij de bouw van het huis, of het type verf dat gebruikt wordt om het huis te schilderen, omdat onwetendheid hierover onbelangrijk is en het onderwerp van het contract niet beïnvloedt.