Oszukanie ze względu na niepewność (gharar) i nieświadomość

Oszukanie ze względu na niepewność (gharar) i nieświadomość

Umowa oparta na niepewności i nieświadomości to umowa zawierająca element ryzyka lub luki, które mogą być wykorzystane do wprowadzenia zmian, co prowadzi do niezgody i kłótni pomiędzy stronami umowy lub sprawia, że jedna z nich krzywdzi drugą.

Islam surowo zabronił tego typu umów, aby zapobiec konfliktom i niesprawiedliwości. Są one zabronione nawet jeśli obie strony zaakceptowałyby takie warunki, gdyż Prorok r zabronił sprzedaży wiążącej się z oszukaniem ze względu na niepewność (gharar) (Saḥῑḥ Muslim: 1513).

Przykładami umów handlowych związanych z oszukaniem ze względu na niepewność lub nieświadomość:

  1. Sprzedawanie owoców zanim one dojrzeją i staną się gotowe do zbioru. Prorok r zabronił takiej sprzedaży ze względu na prawdopodobieństwo, że owoce mogą się zepsuć zanim dojrzeją.
  2. Płacenie określonej sumy pieniędzy, by nabyć pudełko, nie wiedząc, czy jego zawartość jest cenna, czy bezwartościowa.

Okoliczności w jakich gharar może wpłynąć na umowę:

Nieświadomość i niepewność (gharar) mogą wpłynąć na umowę i zakazać jej zawarcia, jeśli są one istotne i odnoszą się do podstawy umowy, a nie do spraw drugorzędnych.

Dlatego muzułmanin może na przykład nabyć dom, nawet jeśli nie wie jakich materiałów użyto do jego budowy, czy jakiego rodzaju farb użyto do pomalowania go, gdyż taka nieświadomość jest raczej trywialna i nie odnosi się do podstawy umowy, a jedynie do kwestii drugorzędnej.