Pokora i skupienie podczas modlitwy

Pokora i skupienie podczas modlitwy

 Sługa znajduje się najbliżej swego Pana, kiedy wykonuje pokłon w modlitwie..

Pokora i skupienie w modlitwie (chuszū‘) stanowi podstawę modlitwy i obejmuje głęboką koncentrację i całkowitą pokorę stającego przed Wszechmogącym Allahem. Muzułmanin robi co może, by się skoncentrować i zrozumieć wersety Koranu oraz suplikacje wypowiadane podczas modlitwy.

Jest to jedna z najlepszych form czci. Dlatego Allah ﷻ powiedział w Swej Księdze, że jest to jedna z cech charakteryzujących wiernych: „Szczęśliwi są wierzący, którzy są pokorni w swoich modlitwach” (Al Mu’minūn, 23:1-2).

Ci, którzy wykazują chuszu‘ w modlitwach, doświadczają słodyczy czci i wiary, dlatego Prorok r mówił: „A osłodą jest dla mnie modlitwa” (Sunan An Nasā’ῑ: 3940).

Sposoby na osiągnięcie chuszu‘ w modlitwie

Jest wiele sposobów, dzięki którym można sobie pomóc osiągnąć ten stan pokory i skupienia w modlitwie, między innymi:

  1. Czyniąc niezbędne przygotowania do modlitwy:

Można to zrobić, udając siędo meczetu wcześniej (mężczyźni) i wykonując zalecane czynności poprzedzające modlitwę. Pomaga również założenie właściwego, ładnego ubrania i pójście do meczetu z pokorą i w dystyngowany sposób.

  1. Unikając wszystkiego, co rozprasza:

Muzułmanin nie może się modlić, kiedy coś rozprasza jego uwagę, np. obrazki, hałasy, odczuwanie potrzeby załatwienia się czy uczucie głodu i pragnienia, podczas gdy zostało podane jedzenie. Unikając takich rozpraszających czynników, uzyskuje się spokój umysłu, co ułatwia odpowiednie skoncentrowanie się na tym wspaniałym akcie czci, który zamierza się wykonać.

  1. Ṭuma’nῑna: :

Ṭuma’nῑna nie ma odpowiednika w języku polskim i ogólnie oznacza unikanie pośpiechu podczas modlitwy. Prorok r nigdy nie wykonywał modlitwy w pośpiechu. Doskonale wykonywał wszystkie pozycje i ruchy w modlitwie i nie przechodził do kolejnej pozycji, zanim każda z kości nie przyjęła swojej właściwej pozycji. Nakazywał też tym, którzy wykonywali swe modlitwy pospiesznie, by się nie spieszyli i wykonywali ruchy powoli. Porównał pospieszne wykonanie modlitwy do dziobania wron.

Kiedyś powiedział do swych Towarzyszy: „Najgorszym złodziejem jest ten, który kradnie z własnej modlitwy”. Zapytali go: „Jak ktoś może kraść ze swej modlitwy?” Odpowiedział: „Nie wypełniając należycie jej skłonów i pokłonów” (Musnad Aḥmad: 22642).

Ci, którzy pospiesznie wykonują swoje modlitwy, nie mogą ich wykonać z głęboką koncentracją i całkowitą pokorą wobec Wszechmogącego Allaha, gdyż pośpiech bez wątpienia wpływa na skupienie i pokorę w modlitwie.

  1. Rozmyślanie nad wielkością Allaha:

Musimy rozmyślać nad wielkością i majestatem Stwórcy, i zdawać sobie sprawę z własnej słabości i marności. To sprawia, że bardziej czcimy Allaha, zwierzając Mu się i wznosząc do Niego błagania, ulegli, pokorni i skruszeni. Musimy również pamiętać o wiecznym szczęściu, jakie Allah ﷻ przygotował dla posłusznych wierzących i srogiej karze, jaką przygotował dla niewierzących, a także myśleć o dniu, w którym staniemy przed Allahem i zostaniemy osądzeni.

Allah ﷻ wspomniał w Koranie, że ci, którzy wznoszą modlitwy do Niego są tymi, którzy wierzą, że Go spotkają: „Proście o pomoc w cierpieniu i modlitwie! Zaprawdę, to jest trudna rzecz, ale nie dla ludzi pokornych, którzy wierzą, że spotkają swego Pana i że do Niego powrócą” (Al Baqara, 2:45-46)

Im bardziej świadomi jesteśmy tego, że Allah nas słyszy, obdarza nas i odpowiada na nasze modlitwy, tym większą pokorę w sobie rozwijamy i tym bardziej zastanawiamy się nad wielkością Allaha.

  1. Zastanawianie się nad wersetami Koranu i słowami uwielbienia wypowiadanymi w modlitwie i reakcja emocjonalna na nie:

Koran został objawiony po to, by się nad nim zastanawiać, jak sam głosi: „To jest Księga, którą tobie zesłaliśmy, błogosławiona – aby oni zastanawiali się nad jej znakami i aby się opamiętali ludzie posiadający rozum” (Ṣāḍ, 38:29). Tego nie można osiąnąć bez zrozumienia znaczenia suplikacji i wersetów koranicznych recytowanych w modlitwie. Zastanawianie się nad znaczeniem tego, co się recytuje, oraz nad swym własnym jestestwem, sprawia, że człowiek bardziej się koncentruje i wykazuje większą pokorę w modlitwie, a nawet doprowadza go do łez. Tak dzieje się przy każdym wersecie, jaki widzi lub słyszy, zgodnie z przekazem Koranu: „I ci, którzy – kiedy się im wspomina znaki ich Pana – nie stają naprzeciw nich głusi i ślepi” (Al Furqān, 25:73).