Şek günü orucu

Hamd,
yalnızca Allah Teâlâ’ya
mahsustur.

Şaban
ayının sonuncu günü mü, yoksa Ramazan ayının birinci günü
mü olduğu konusunda bu günde şüphe olduğundan dolayı
Şaban ayının otuzuncu gününe şek günü denilmektedir.Bu
günde oruç tutmak haramdır.

Nitekim Peygamber -sallallahu
aleyhi ve sellem- bu konuda şöyle buyurmuştur:

(( صُومُوا لِرُؤْيَتِهِ وَأَفْطِرُوا
لِرُؤْيَتِهِ؛ فَإِنْ غُبِّيَ عَلَيْكُمْ فَأَكْمِلُوا عِدَّةَ شَعْبَانَ
ثَلَاثِينَ.))
[ رواه البخاري ]

“Ramazan
hilâlini gördüğünüzde oruca başlayın, Şevvâl hilâlini
gördüğünüzde de bayram edin. Eğer hilâl size görünmezse,
Şaban ayını otuz güne tamamlayın.”
(Buhârî;
hadis no: 1909.)

Ammâr b.
Yâsir -Allah ondan râzı
olsun-  bu konuda
şöyle demiştir:

(( مَنْ صَامَ الْيَوْمَ الَّذِي
يَشُكُّ فِيهِ النَّاسُ، فَقَدْ عَصَى أَبَا الْقَاسِمِ

g.))
[ رواه الترمذي وصححه الألباني في صحيح الترمذي ]

“Kim,
insanların şüphe ettikleri günde
(şek
gününde) oruç tutarsa, hiç şüphe yok ki Ebu’l-Kâsım -sallallahu
aleyhi ve sellem-‘e karşı gelmiştir.”
(Tirmizî.
Elbânî; ‘Sahih-i Tirmizî’; hadis no: 553.)

Hâfız
İbn-i Hacer -Allah
ona rahmet etsin- bu konuda şöyle demiştir:

“Ammâr
b. Yâsir’in bu hadisi ile şek gününde oruç tutmanın haram
oluşuna delil gösterilmiştir. Çünkü sahâbî kendi
yanından söylemez. Dolayısıyla sahâbînin sözü merfu’
hükmündedir.

İlmî Araştırmalar ve Fetvâ Dâimî Komitesi
âlimleri şek günü hakkında şu görüşe
varmışlardır:

“Peygamber
-sallallahu aleyhi ve sellem-‘in sünneti, şek gününde oruç tutmanın haram
olduğuna delâlet etmiştir.” (İlmî Araştırmalar ve Fetvâ Dâmî Komitesi
Fetvâları; c: 10, s: 117.)

Değerli
âlim Muhammed b. Salih el-Useymîn de -Allah ona rahmet etsin- şek gününde oruç tutmanın hükmü
hakkındaki görüş ayrılığını
zikrettikten sonra şöyle demiştir:

“Bu
görüşlerin en doğru olanı; (bu günde oruç tutmanın) haram
oluşudur.Fakat devlet başkanınca bu günün orucu sâbit olur ve
insanlara bu günde oruç tutmalarını emrederse, devlet
başkanının sözüne aykırı hareket edilmez. Devlet
başkanının sözüne aykırı hareket etmemek ise,
insanın açıktan yememesi, aksine gizli yemesiyle yerine
getirilmiş olur.” (Muhammed b. Salih
el-Useymîn; “eş-Şerhu’l-Mumti’; c: 6, s: 318.)